Róże

Róże to jedne z tych kwiatów, z których bardzo często tworzy się bukiety. W kwiaciarniach dostępne są dzisiaj różne kolory tych kwiatów, a każdy z nich ma swoje osobne znaczenie. Czerwona róża jest symbolem miłości. Bukiety z tego koloru róż okazują się kapitalnym prezentem na takie okazje jak na przykład rocznica ślubu, bądź też walentynki. Mimo, iż żółty kolor kojarzy się większości z zazdrością, róże w tym kolorze są symbolem radości, przyjaźni oraz ciepła. Takie różne wręcza się więc osobom, które są nam bliskie, jednak nie darzymy ich uczuciem miłości. Białe róże są symbolem szacunku, pokoju i honoru. Symbolizują również czystość, przez co bardzo często stworzy się z nich  ślubne bukiety. Ciekawym kolorem róż jest pomarańczowy. Róże w tym kolorze wyrażają pożądanie oraz fascynacje, przez co idealnie sprawdzą się w bukiecie, który chcemy podarować komuś, kto przewrócił nasz świat do góry nogami. W kwiaciarniach dostępne są również róże różowe, z których tworzy się bukiety dla kobiet. Wyrażają bowiem elegancję, kobiecość oraz wytworność.

Floks

Floksy, zwane też płomykami w praktyce ogrodniczej dzieli się na dwie grupy: floksy wysokie i floksy niskie. Te pierwsze wyrastają do wysokości 40-140 cm, kwitną od czerwca do września, mają zastosowanie na rabaty jednorodne, grupy, szpalery oraz na kwiat cięty. Floksy niskie mogą mieć zastosowanie jako rośliny kobiercowe, na stanowisku słonecznym i w półcieniu, na rabatach i w ogródkach skalnych. Wysokość do 20 cm. Kwitną w kwietniu – maju lub maju -czerwcu. Floksy rozmnażane są przez podział i sadzonki. Dokonując podziału, odrzuca się środkowe, zdrewniałe części kęp. Sadzonki tnie się ze zdrowych roślin 2-3-letnich, przy czym długość sadzonki nie powinna przekraczać 8-10 cm. Można je też rozmnażać z sadzonek korzeniowych. Floksy wymagają gleby żyznej. Im gleba żyźniejsza, tym okazalszy jest wzrost i kwitnienie, i większa odporność na choroby. Dla wywołania obfitszego kwitnienia zaleca się uszczykiwanie pędów przed pojawieniem się pierwszych pąków kwiatowych i wycinanie przekwitłych części łodyg – przedłuży to okres kwitnienia. W dobrej, żyznej ziemi, przy corocznym zasilaniu, floksy mogą rosnąć 10-15 lat.

Fiołek wonny

Fiołek wonny jest znaną rośliną rozłogową o wysokości 5-10 cm. Ozdobny w ciągu całego roku dzięki swym sercowato-zaokrąglonym, przez całą zimę zielonym liściom. Kwitnie fioletowo od marca do maja. Często powtarza kwitnienie jesienią. Praktycznie fiołki można sadzić wszędzie, z wyjątkiem gleb wybitnie piaszczystych i zupełnie suchych, najlepiej jednak rosną i kwitną na glebie próchnicznej i niezbyt suchej. Najłatwiej jest rozmnażać fiołki przez oddzielenie młodych roślin wyrastających na długich rozłogach. Najodpowiedniejszą porą do tej czynności jest czerwiec, gdy rośliny przekwitną. Oddzielone rośliny zaleca się posadzić najpierw na rozsadniku i starannie podlewać, a po 4 tygodniach, gdy się ukorzenią, przesadzić na miejsce przeznaczenia. Można też dzielić rośliny przed kwitnieniem lub w sierpniu. Sadzi się w rozstawie 15 x 1 5 cm lub 20 x 20 cm. Znane są odmiany o kwiatach pełnych, czerwonych i białych oraz o kwiatach dużych, np. odmiana Triumph.

Mieczyk

Mieczyk ogrodowy jest rośliną o wysokości 50-150 cm, uprawianą głównie na kwiat cięty. Składa się z części podziemnej, trwałej, którą należy przechowywać w pomieszczeniu o temperaturze +5°C, łodygi pojedynczej, sztywnej, u nasady zgrubiałej, liści lancetowatych. Spomiędzy liści wyrasta zwykle spłaszczony kłos kwiatowy. Kwiaty mają kształt wygiętych kielichów, o średnicy do 20 cm, jednostronnie rozmieszczonych na szczytowej części łodygi. Czas kwitnienia jest ściśle uzależniony od czasu wysadzenia – od lipca do września. Barwy kwiatów są urozmaicone – od białej, poprzez różową, czerwoną do ciemnolila, czasem pstre i centkowane. Mieczyk rozmnaża się z bulwy, którą jest corocznie odtwarzana, zgrubiała część pędu, w której roślina gromadzi substancje pokarmowe. W naszych warunkach bulwa nie może zimować w gruncie i musi być wykopywana po zakończeniu wegetacji. Pod koniec okresu wegetacyjnego bulwy osiągają charakterystyczny dla danej odmiany kształt, wielkość i zabarwienie. Oprócz bulw zastępczych tworzą się bulwy przybyszowe, które po odłączeniu od rośliny macierzystej wysadza się w marcu, w odstępach co 5 cm, do chłodnego inspektu, gdzie pozostają do późnej jesieni. Większe bulwy przybyszowe wysadza się na miejsca stałe, najczęściej na zagony, w drugiej połowie kwietnia lub na początku maja, zachowując odległości między rzędami około 25 cm. W rzędach, w zależności od wielkości bulw, stosuje się odstępy – 10-12 cm, w przypadku bulw małych – 3-4 cm. Głębokość wysadzania powinna się równać w przybliżeniu trzykrotnej wysokości bulwy.

Odmiany lilii

Lilia królewska ma szerokojajowate, czerwonobrązowe cebule z łuskami zachodzącymi na siebie dachówkowato. Pędy kwiatostanowe nie są ulistnione na całej długości kilkanaście początkowych centymetrów pędu jest bezlistnych. Liście są bardzo wąskie, siedzące, im bliżej wierzchołka pędu tym mniejsze. Kwiaty duże, mocno pachnące, wewnątrz białe, na zewnątrz różowo paskowane, od 2 do 20 na pędzie, rozmieszczone w górnej części pędu po 2 lub 4 naprzeciw siebie. Kwitnie w lipcu. Rozmnaża się ją z cebulek przybyszowych i z siewu. Siewki kwitną po 2-3 latach uprawy. Cebulki wysadza się w rozstawie 30 x 40 cm. Lilia złotogłów ma cebule żółtawe, małe, spiczasto-jajowate. Wyrasta do wysokości 50-100 cm. Liście ma wydłużone, długości 2-5 cm, w okółkach. Kwiaty zebrane po 5-20 w szczytowych gronach, osadzone na poziomo odstających szypułkach, płatki zwisające, grube, podwinięte, czerwone z brudnoróżowym odcieniem z ciemniejszymi plamkami. Kwitnie w końcu czerwca i w lipcu. Rozmnaża się z nasion lub łusek. Lilia tygrysia ma duże, twarde, kuliste, białe cebule średniej wielkości. Wyrasta do 60-150 cm. Łodygi ma czerwonobrązowe, owłosione pajęczynowato. Liście ułożone ma skręciolegle, ciemnozielone, równowąskie. Kwiaty zebrane po 4-15 w zwisające kwiatostany, średnicy 12-15 cm, ze spiczastymi, silnie podwiniętymi płatkami o barwie pomarańczowoczerwonej z ciemnobrązowymi plamkami. Kwitnie w lipcu – sierpniu. W kątach liści występują cebule przybyszowe, które wykorzystuje się do rozmnażania tych lilii.

Rozchodnik

Rozchodnik, podobnie jak rojnik, stosuje się w ogródkach skalnych, skarpach i murkach kwiatowych, na brzegach rabat. Rozchodniki dobrze rosną w każdej glebie, najlepiej lubią jednak ziemię próchniczną, przepuszczalną, piaszczysto-gliniastą. Wymagają stanowiska słonecznego. Mają łodygi płożące się lub wzniesione, liście naprzeciwległe lub skrętoległe, płaskie lub wałeczkowate, całobrzegie lub ząbkowane. Kwiaty drobne, białe, żółte lub czerwone, zebrane w niepełne baldachy. Kwitną w różnych porach – od wczesnej wiosny do jesieni. Rozmnaża się je przez podział, sadzonki lub siejąc wiosną. Przesadzać można o każdej porze roku przez cały okres wegetacji, najłatwiej jednak przyjmują się w kwietniu oraz w sierpniu i we wrześniu. Sadzonki uzyskane z pędów ukorzeniają się w suchym piasku lub w gruncie w ciągu kilkunastu dni. Znany u nas powszechnie, porastający piaszczyste łąki i wzgórza, rozchodnik ostry ma liście krótkie, walcowate, siedzące, kwiaty drobne, jasnożółte. Kwitnie w czerwcu i lipcu. Tworzy zwarte, dekoracyjne kobierce, zimotrwałe.

Rojnik

Rojnik, popularnie zwany „tłusta kurą”, a w tłumaczeniu z nazwy łacińskiej – wiecznie żywa roślina, należy do podstawowej grupy roślin skalnych. Jest to bylina o liściach skupionych w postaci rozetek, kwiatach białych, żółtych lub purpurowych, osadzonych po kilka na grubych pędach kwiatowych. Wysokość rośliny 3-5 cm, pędów kwiatowych – do 15 cm. Rojniki mają bardzo małe wymagania życiowe, przetrzymują długotrwałą suszę, udają się w glebie suchej, piaszczystej, przepuszczalnej, na stanowisku słonecznym. Rosną w szczelinach murów, na skałach. Rozmnaża się je z podziału lub z nasion. Rojniki stosuje się w ogrodach, na murkach, na brzegach zagonków kwiatowych. Są one uprawiane głównie dla zimotrwałych, ozdobnych rozet, które mają barwy od jasnozielonej, poprzez ciemnopurpurową, do ciemnobrązowej. Najczęściej spotykany w ogrodach i na skałach, w słonecznych sośninach, na brzegach wydm śródleśnych jest rojnik pospolity. Wytwarza rozetki średniej wielkości, o średnicy 3 cm, kuliste, zielone, na zewnątrz czerwonobrązowe. Kwitnie w lipcu i sierpniu, kwiaty żółte.

Dalia

Dalia ogrodowa, zwana też georginią, jest łatwą do uprawy, a jednocześnie bardzo efektowną rośliną. Niestety jej części podziemne, bulwiasto zgrubiałe, nie wytrzymują niskich temperatur i trzeba je na zimę wykopywać i przechowywać w suchym i chłodnym pomieszczeniu, chroniąc przed zmarznięciem. Pod względem budowy kwiatów dzieli się dalie na trzy podstawowe grupy: pomponowe, dekoracyjne i kaktusowe. Dalie pomponowe mają kwiaty średniej wielkości lub małe, kuliste, składające się z płatków lejkowato zwiniętych, ułożonych bardzo regularnie i raczej krótkich. Dalie dekoracyjne mają kwiaty ogromne, o średnicy nieraz ponad 20 cm, płatki wielkie, szerokie, zwykle faliste lub lekko zwinięte. Dalie kaktusowe mają kwiaty średnie lub duże składające się z płatków zwiniętych w wąskie rurki, na końcu zaostrzone. Kwiaty są różnej barwy – od białej poprzez żółtą, pomarańczową, w różnych odcieniach czerwieni i ciemnofioletowej, tylko nie ma niebieskich. Kwitną od lipca do późnej jesieni. Dalie najlepiej rosną na żyznych i dostatecznie wilgotnych glebach. Wymagają stanowisk słonecznych. Rozmnaża się je przez podział karp przed wysadzeniem w maju lub z sadzonek robionych w szklarni lub ciepłym inspekcie. Odległości pomiędzy roślinami, zależnie od odmiany, wynoszą 30-80 cm. Sadzi się je przy ogrodzeniach, w grupach lub pojedynczo. Dalie szybko więdną w wazonach – najdłużej trzymają się w wodzie dalie kaktusowe i pomponowe. Liczne odmiany, zależnie cd ich zastosowania, dzieli się na: niskie – o wysokości 30-60 cm, mające kwiaty pojedyncze – brzeżne, języczkowe, żółte, pomarańczowe i we wszystkich odcieniach czerwieni; niskie mieszańce – różniące się nieco wzrostem i barwami kwiatów; wysokie – o wysokości 80-1 50 cm. Są to dalie pełne, różniące się budową i wielkością koszyczków kwiatowych zgodnie z podanym wcześniej podziałem na: pomponowe, dekoracyjne i kaktusowe.

Piwonia

Piwonia, zwana peonią, jest rośliną uprawianą na kwiat cięty. Najlepiej wygląda w samodzielnych grupach. Są to byliny o korzeniach bulwiasto zgrubiałych albo krzewy. Wyrastają do wysokości 60-100 cm i silnie rozrastają się na boki. Peonia ma duże liście, głęboko powcinane i ogromne kwiaty często składające się z mnóstwa płatków. Kwiaty te są osadzone na sztywnych łodygach i dobrze nadają się do dekoracji wnętrz. Peonie rozmnaża się w końcu sierpnia, dzieląc ich części podziemne. W trakcie dzielenia roślin trzeba uważać, aby każda przygotowana do sadzenia część miała 2-3 zdrowe, mięsiste korzenie i 2-3 pączki. Sadzić należy tak, aby pączki znajdowały się nie głębiej niż 5-8 cm pod powierzchnią ziemi. Sadząc na kwiat cięty, przyjmuje się rozstaw 80 x 40 cm. Przy sadzeniu w grupach, do dekoracji ogrodu, stosuje się rozstaw 50 x 50 cm. Peonie najlepiej rosną i kwitną w miejscach otwartych i słonecznych. W lekkim półcieniu kwitną dłużej, ale mniej obficie. Wymagają gleb żyznych, próchnicznych, nieco kwaśnych, głęboko przekopanych i nawiezionych obornikiem lub kompostem. Na jednym miejscu mogą rosnąć 8-15 lat. Najczęściej uprawiane są odmiany peonii chińskiej, rośliny o wysokości od 60 do 100 cm. Jej kwiaty są pojedyncze, półpełne lub pełne (najczęściej uprawiane), barwy białej, różowej i czerwonej, rzadziej żółtej. Do bardziej efektownych odmian należą: Festiva Maxima – o kwiatach białych; Jeanne d’Arc – kremowych; Shirley Temple – i Solange – łososioworóżowych; Adolphe Rosseau – purpurowych.
Ogrody zimowe

Wielu z nas uwielbia przyrodę i chce mieć do niej stały dostęp, niestety ze względu na uwarunkowania klimatyczne nie mamy możliwości obcowania z nią przez cały rok. Dlatego też ogrody zimowe stanowią świetną alternatywę. Jeżeli mamy duży salon z widokiem na ogród do dobrym jego przedłużeniem może być aranżacja ogrodu zimowego, w takich przypadkach najlepiej jest wszystko tak zaprojektować aby drzwi i okna miały możliwość otwierania się na całą szerokość. Jeżeli chodzi o same okna to ich wybór powinien być podyktowany praktycznością oraz bezpieczeństwem, szyby powinny być z hartowanego szkła, zapobiegnie to ich pękaniu.

Rudbekia

Rudbekia jest byliną wysoką, o kwiatach dość dużych, pojedynczych bądź pełnych, żółtych. Liście skrętoległe, pojedyncze lub złożone, pędy przeważnie omszone. Rozmnaża się ją zwykle przez podział i z sadzonek ,,z piętką” oraz wysiewając wiosną nasiona. Wysokie odmiany sadzi się w odstępach co 60-80 cm, niskie co 35-40 cm. Rośnie dobrze w każdej glebie, byle nie za suchej. Lubi stanowisko słoneczne lub półcieniste. Wysokie odmiany wymagają podpór i przywiązania. Na rabaty bylinowe i na kwiat cięty sadzi się rudbekię błyskotliwą o wysokości 30-60 cm. Ma ona łodygę i liście mocno owłosione. Kwitnie sierpień – październik, wydając koszyczki kwiatowe o średnicy do 12 cm, wyrastające na długich łodygach. W koszyczku jest 1 2-20 kwiatów języczkowych żółtych, kwiaty rurkowe, ciemnobrunatne, tworzą środek koszyczka. W odróżnieniu od niej rudbekia naga ma łodygę nagą i nierozgałęzioną. Liście szorstkie, dolne pierzasto- dzielne, najwyższe jajowate, całobrzegie. Kwiaty języczkowe są ciemnożółte, rurkowe – czarnobrunatne, kuliste. Kwitnie lipiec – sierpień. Rozrasta się za pomocą rozłogów. Rozmnaża się ją przez podział lub z korzeniowych rozłogów. Osiąga wysokość od 60 do 250 cm. Odmienną barwę kwiatów, purpurową jak sama nazwa wskazuje, ma rudbekia purpurowa – roślina o wysokości około 100 cm. Łodygę ma szorstką, ulistnioną, przeważnie nie rozgałęziającą się na górze. Liście również szorstkie, wydłużone, rozszerzające się w środku, nieco jajowate. Rozmnaża się ją przez podział, ale łatwiej ją uzyskać z nasion.

Lilia

Lilia jest jedną z najpiękniejszych i najbardziej cenionych roślin ze względu na kształt, barwę i zapach. Wysokość kwitnących lilii wynosi od 25 do 200 cm. Barwy kwiatów – od białej poprzez żółta, czerwoną, brązową i różową do lila. Lilie kwitną, zależnie od gatunku, od maja od sierpnia, a nawet września. Cebula lilii składa się z dachówkowato ułożonych łusek. W pachwinach łusek, u nasady cebulki tworzą się małe cebule przybyszowe. U niektórych gatunków cebulki przybyszowe tworzą się również w kątach liści, na łodygach kwiatowych. Korzenie lilii pod cebulą mogą być jednoroczne lub wieloletnie i dlatego w czasie przesadzania nie należy ich odrywać, ani zasuszać. Mogą też tworzyć rozłogi podziemne. Łodygi lilii zakończone są jednym lub wieloma kwiatami. Niektóre wymagają palikowania. Liście lilii mogą mieć kształt eliptyczny łub lancetowaty, jajowaty lub sercowaty. Kwiaty mogą być kielichowate, lejkowate lub w kształcie turbana. Chcąc otrzymać nasiona, musimy dokonać krzyżowego zapylenia. Nasiona wysiewamy wczesną jesienią, a nawet późnym latem. Lilie wymagają stanowiska lekko zacienionego, gleby średniej i żyznej, próchnicznej, miernie wilgotnej. Nadmiar wapnia szkodzi irn. Lilie rozmnaża się przez oddzielenie i sadzonkowanie łusek, przez cebule przybyszowe, względnie cebulki powietrzne, a także przez wysiew nasion. Rośliny sadzi się na głębokości 15-20 cm, najlepiej we wrześniu i marcu, ewentualnie w październiku i kwietniu.

Opis pierwiosnków

Liście jajowate lub podłużnie jajowate, nieznacznie ząbkowane, silnie zwężające się w skrzydlasty ogonek, owłosione. Kwiaty średnio duże, pomarańczowe, żółte, czerwone, białe i w innych barwach, z żółtym i pomarańczowym pierścieniem w gardzieli, zebrane w baldachy. Kwitnie od marca do maja. Jego rasa wielkokwiatowa wyrasta do 30 cm, ma kwiaty pojedyncze, o średnicy 4-6 cm, na długich szypułkach, zebrane w duże baldachy, w różnych kolorach. Do podobnej wysokości wyrasta rasa Pacific riesen. Kwiaty ma pojedyncze, o średnicy 5-7 cm, zebrane w bardzo duże baldachogrona. Barwa kwiatów: biała oraz odcienie żółtej, pomarańczowej, niebieskiej, szkarłatnej, czerwonej, różowej, łososiowej. Nadaje się do pędzenia, do uprawy doniczkowej i na kwiat cięty. Pierwiosnek łyszczak – wys. 10-25 cm, liście skórzaste, okrągłe lub jajowate. Kwiaty o średnicy 1,2-1,8 cm, jasno- żółte, czerwone, białe, lila, zwykle dwubarwne, od 5 do 10 kwiatów zebranych w baldachy. Kwiaty są pachnące. Wamaga stanowiska słonecznego, nadaje się do ogródków skalnych i na murki. Pierwiosnek bezłodygowy – wys. 10 cm, pokrój rośliny kulisty, liście podłużne, jajowate, karbowane, stopniowo zwężające się w ogonek, dolana strona blaszki liściowej owłosiona. Kwiaty mają kolory: żółty, biały, czerwony, różowy, jasno – i ciemnoniebieski z małym oczkiem, osadzone są pojedynczo na długich, owłosionych szypułkach, umieszczone wśród rozet liściowych. Kwitnie od marca do maja.

Kwiaty online

W dzisiejszych czasach zdarza się coraz częściej tak, że zmienia się rynek pracy. a coraz częstsze zmiany form sprzedaży, które umożliwiają nam zakup dosłownie wszystkiego zawdzięczamy Internetowi. Od niedawna istnieje także możliwość zamówienia kwiatów przez Internet czy telefon. Nie trzeba w ogóle wychodzić z domu wystarczy znaleźć odpowiednią stronę i zamówić kwiaty przez Internet kwiaciarnia dostarcza je pod wskazany przez nas adres. Także klient ma za zadanie tylko wybranie danego bukietu w Internecie oraz przelanie pieniążków a cała reszta należy już do kwiaciarni, która zajmuje się taka sprzedażą internetową. Jest to wspaniały pomysł dla osób, które nie mogą wyjść z domu, ponieważ zmusza ich do tego jakaś sytuacja, na przykład osoby, które są niepełnosprawne czy dla matek, które nie mogą wyjść z domu, ponieważ siedzą z chorymi dziećmi w domu. Jednak dodatkowym plusem takiej kwiaciarni wysyłkowej jest to, że umożliwiają także wysyłkę kwiatów za granicę a nie tylko w naszym kraju.

Pierwiosnek

Pierwiosnek, zwany też łyszczakiem lub prymulą, jest ceniony jako roślina bardzo wcześnie kwitnąca. Uprawianych jest wiele gatunków i odmian, dzięki czemu okres kwitnienia tych roślin trwa od połowy kwietnia do końca lata. Pierwiosnki wyrastają do wysokości 10-40 cm. Liście mają mięsiste, różnego kształtu, jajowate lub podłużne, siedzące, tworzące zwykle przyziemne rozety. Rośliny te mają liczne, luźne kwiaty wyrastające wprost z rozety liści lub zebrane w zwarte kwiatostany. Kwiaty te są niewielkie, średnicy i-3 cm, lecz mają wyjątkowo atrakcyjne i urozmaicone barwy. Pierwiosnki powinno się sadzić na glebach dostatecznie żyznych i w miejscach zacienionych, gdyż silne nasłonecznienie powoduje latem więdnięcie liści, a posadzenie w miejscach suchych może doprowadzić nawet do zamierania roślin. Pierwiosnki mają duże zastosowanie – można je sadzić na rabatach ze średnio wysokich i niskich bylin oraz na rabatach skalnych. Mona z nich tworzyć obwódki i duże grupy, np. pod drzewami, gdzie inne rośliny nie będą rosły z powodu zacienienia. Nasiona wysiewa się w styczniu – marcu do skrzynek. Po przemrożeniu nasion ich wschody są równomierne i szybkie. Można też wysiewać w kwietniu, w rządki co 5 cm lub rzutowo, a gdy rośliny będą miały 3 listki – rozpikować je w rozstawie 10 x 5 cm. Na miejsca stale należy wysadzać wiosną, w rozstawie 15 x 20 cm. Gdy uprawiamy je amatorsko, można rozmnażać pierwiosnki przez podział roślin w końcu kwietnia albo w sierpniu. Dzielenie powinno się odbywać po przekwitnieniu roślin.

Stokrotka

Stokrotka jest byliną, lecz uprawia się ją jako roślinę dwuletnią, ponieważ najpiękniej i najobficiej kwitnie w drugim roku po posadzeniu. Stosowana jest do obsadzania rabat, obwódek, na kwiat cięty i do skrzynek balkonowych. Najlepiej rośnie i kwitnie na stanowisku słonecznym lub w półcieniu, wymaga gleby żyznej, średnio wilgotnej. Liście ma łopatkowe, ząbkowane albo karbowane, zebrane w przyziemną rozetę, łodygi z jednym koszyczkiem kwiatowym. Kwiaty w koszyczkach są języczkowe lub rurkowe. Podstawowe barwy stokrotek to: białe, różowe w wielu odcieniach i karminowe. Rośliny te kwitną obficie od kwietnia do czerwca i w dobrych warunkach powtarzają kwitnienie wczesną jesienią. Rozsadę stokrotek uzyskuje się tak samo jak bratków. Sadzi się ją już w kwietniu, ale można i później, gdyż dobrze znosi przesadzanie nawet podczas kwitnienia. Odstępy między roślinami powinny wynosić 10-15 cm, a dla odmian silnie rosnących – 20 cm. Nasiona wysiewa się w czerwcu – lipcu do zimnego inspektu lub na rozsadniku. Wygodnym sposobem rozmnażania stokrotek jest dzielenie krzaczków w sierpniu lub na początku kwietnia następnego roku Każdy dobrze rozrośnięty egzemplarz rozdzielamy na 4 części i sadzimy tak jak rozsadę. Uprawianych jest wiele ras i odmian.

Niezapominajka

Niezapominajka uprawiana w ogródkach jest odmianą ogrodową niezapominajki leśnej. Nadaje się ona na wąskie inbaty i obwódki, a także na kwiat cięty. Łodygi ma cienkie, rozgałęzione, wzniesione lub płożące się. Liście miękkie, nieco owłosione, liijowato-podłużne. Kwiaty drobne, zebrane w luźne, szczytowe grona. Kwitnie od maja do lipca. Wyrasta do 15-25 cm. Dobrze rośnie na przeciętnej, ale stale wilgotnej ziemi ogrodowej. Wymaga częstego i dość obfitego podlewania. Zaletą jej jest, że dobrze rośnie i kwitnie w miejscach półcienistych. Nasiona wysiewamy w czerwcu – lipcu do zimnego inspektu lub na rozsadniku. Po miesiącu siewki pikujemy, w rozstawie 5 x 5 cm, a kiedy zaczynają tworzyć „krzaczki” – przesadzamy na zapasowy zagon lub na miejsce stałe. Na zimę przykrywamy ją liśćmi albo, lepiej, gałązkami drzew iglastych. Niezapominajki sadzi się w rozstawie 15 x 25 cm. Odmiany: Bryza – wys. 16-17 cm, pokrój roślin zwarty, kulisty, kwiaty białe z żółtym oczkiem; Blauer Korb – wys. 20-25 cm, pokroi roślin zwarty, kwiaty ciemnoniebieskie, Indigo – wys. 20-25 cm, pokrój roślin zwarty, kulisty, kwiaty niebieskie; Pempadour – wys. 1 5-20 cm, pokrój roślin zwarty, kwiaty karrrnnoworózowe, Świteź – wys. 15-17 cm pokrój roślin zwarty, kulisty, kwiaty niebieskie z żółtym oczkiem; Ufiramarina -wys 15 cm, pokrój roślin zwarty, kulisty, kwiaty ciemnoniebieskie.

Bratek ogrodowy

Bratek ogrodowy, czyli wielkokwiatowy, jest jedną z najpopularniejszych roślin dwuletnich. Ma duże zastosowanie – nadaje się bowiem na kwietniki, obwódki, do skrzynek balkonowych i na małe bukieciki. Łodygi ma czterograniaste, wzniesione łub ścielące się. Liście dolne jajowato-sercowate, górne wąskie, lancetowate, gładkie, ząbkowane. Kwiaty duże, płaskie, pięciopłatkowe, o różnym zabarwieniu: jednobarwne, trójplamiste lub pięcioplamiste, paskowane, żyłkowane, o płatkach gładkich, pofalowanych lub silnie pokarbowanych. Bratki kwitną od pierwszych dni kwietnia do końca czerwca. Najładniejsze są jednak do końca maja, później drobnieją. Nie są wymagające pod względem gleby, wystarczy im przeciętna ogrodowa, ale wilgotna. Mogą rosnąć na miejscach słonecznych, ale dłużej kwitną w półcieniach. Wysokość roślin – 15-20 cm. Nasiona wysiewane w czerwcu – sierpniu do zimnego inspektu lub na rozsadniku. Na miejsca stałe wysadzamy we wrześniu lub wczesną wiosną, w rozstawie 15 x 20 cm. Doskonale znoszą przesadzanie. Bratki mają bardzo wiele odmian i ras. Podaję znajdujące się w sprzedaży uwzględnione w Katalogu roślin ozdobnych CNOS: Viola wittrockiana hiemalis – wys. 15-20 cm, pokrój roślin zwarty, kwiaty duże, budowy okrągłej lub trójlistnej, o średnicy 4-5 cm, płatki gładkie. Bardzo wczesna. Odmiany: Cytrynek – kwiaty czysto żółte bez oczka, płatki pofałdowane; Eiskoenig – srebrzystobiałe z fioletowym oczkiem; Flamme – odcienie miedzianoczerwone, nalot żółto- pomarańczowy z ciemnym oczkiem; Królowa Niebios – jasnoniebieskie odcienie bez oczka.

Goździk

Goździk występuje w wielu gatunkach – zarówno wieloletnich, jak i rocznych. Z tych ostatnich najbardziej godny polecenia, jak również szczególnie lubiany, jest goździk wielkokwiatowy rasy Szabo. Goździki te wyrastają do wysokości 50 cm, łodygi mają kanciaste, wzniesione, rozgałęzione, liście wąskie na całej długości, lancetowate, pokryte szarym, woskowym nalotem. Kwiaty mają duże, pełne, osadzone pojedynczo lub po kilka na długich pędach, silnie pachnące. Brzegi płatków są ząbkowane, kielich cylindryczny, zielonkawy. Nasiona goździków wysiewamy do skrzynek lub do ciepłego inspektu w lutym lub w marcu. Siewki rozsadzamy do półciepłego inspektu, a po ostatnich wiosennych przymrozkach wysadzamy do gruntu w rozstawie 25 x 30 cm – na przygotowany przedtem zagon. Goździki te zaczynają kwitnąć po 6 miesiącach od wysiewu – wysiane więc w lutym zaczynają kwitnąć w lipcu i kwitną do późnej jesieni. W czasie wzrostu goździki wymagają odpowiedniej pielęgnacji, która polega na systematycznym podlewaniu – raczej rzadszym lecz obfitszym, wietrzeniu w czasie uprawy w inspektach oraz odchwaszczaniu. Goździki wymagają też ziemi żyznej, głęboko uprawionej i słonecznego stanowiska. Aby uzyskać ładne, duże kwiaty, na długich i prostych łodygach, musimy dodatkowo jeszcze wykonać kilka zabiegów uprawowych. Pierwszym z nich jest palikowanie poszczególnych roślin lub rozpięcie siatki nad zagonem. Wynika to z właściwości goździków, które krzewią się i rozgałęziają. Palikowanie polega na przywiązywaniu poszczególnych pędów rośliny do kołków.

Gailardia nadobna

Gailardia nadobna, zwana też dzianwą, wyrasta do wysokości 60 cm. Łodygi ma cienkie, sztywne, rozgałęzione od dołu, ulistnione, pokryte krótkim włosem. Liście podługowate, dolne łopatkowate, całobrzegie, „siedzące”, z uszkowatą nasadą, koszyczki kwiatowe o średnicy do 7-8 cm, barwy czerwonobrunatnej lub dwu- barwne: żółte na końcu, brunatnopurpurowe u nasady. Kwitnie od lipca do późnej jesieni. Zastosowanie: na rabaty, obwódki, do tworzenia grup, a najczęściej na kwiat cięty. Jest ona niezwykle dekoracyjna i po ścięciu bardzo trwała. Roślina ta nie jest wymagająca pod względem gleby, a także dobrze rośnie i kwitnie nawet na stanowiskach trochę zacienionych. Nasiona wysiewamy w marcu lub w kwietniu do półciepłego inspektu albo w kwietniu na rozsadniku. Na miejsca stałe wysadzamy w maju, w rozstawie 20-30 cm. Z odmian można polecić: Tetra Crimson – wys. 50-60 cm, kwiatostany pojedyncze o średnicy 7 cm, kwiaty języczkowe są krwistoczerwone, zaś środkowe – rurkowe, ciemne, brunatnoczerwone; Lollipop – wys. 30-45 cm, kwiatostany pełne, o kulistej budowie i średnicy 5-8 cm, kwiaty rurkowe dwubarwne – czerwono-pomarańczowe, czerwono-żółte, pomarańczowo-żółte, brzegi płatków silnie postrzępione; Lorenziana – wys. 40-50 cm, kwiatostany pełne, kulistej budowy, o średnicy 5-8 cm, kwiaty rurkowe dwubarwne o kolorach takich, jak w odmianie Lollipop.

Bławatek

Powszechnie znany jest nam bławatek polny wychylający swe szafirowe korony wśród łanu lekko falującego zboża. Wspomniany na wstępie bławatek jest pospolitym chwastem, który często sieje się na rabatach kwiatowych. Od niego wywodzi się chaber – bławatek jako roślina uprawna ozdobna. Chabry są również roślinami dwuletnimi i trwałymi. Bławatek polny kwitnie w maju-wrześniu. Wyrasta do wysokości 30-90 cm. Ma łodygę gałęziastą, koszyczki kwiatowe osadzone pojedynczo na długich szypułkach. Kwiaty brzeżne promienisto lejkowate, niebieskie, u odmian uprawnych białe, różowe lub purpurowe. Chaber pachnący  wyrasta do wysokości 80 cm. Kwitnie od lipca do jesieni. Ma łodygę prostą, rozgałęzioną, liście pierzastodzielne, miejscami ząbkowane. Kwitnie biało, żółto, purpurowo lub niebiesko, zależnie od odmiany. Chaber cesarski ma różne odmiany – o kwiatach w odcieniu różowym, lila i purpurowym oraz odmiana najładniejsza – biała, siana na kwiat cięty. Chabry najlepiej udają się na stanowiskach słonecznych. W cieniu i na mokrych glebach giną. Nasiona chabrów wysiewa się do gruntu na początku kwietnia. Można je również wysiewać jesienią, wówczas kwitną wcześniej – w czerwcu. Chabry wysiane wiosną kwitną w lipcu. Sieje się je w rzędy odległe o 25-30 cm, natomiast odległość między roślinami w rzędzie wynosi 15-20 cm, przerywa się zbyt gęste wschody. Rośliny siane na jesieni trzeba zabezpieczyć przed mrozami, okrywając je gałązkami z drzew iglastych.

Malwa

Malwa ogrodowa, inaczej prawoślaz wysoki, uzna wana jest często za typowo polską roślinę. Naieży ona do najwyższych roślin ozdobnych – wyrasta do wysokości 2-3 m. Ma łodygi sztywne, grube, szorstkie, owłosione. Liście duże, również szorstkie Kwiaty duże, półkuliste, pełne, półpełne lub pojedyncze, wyrastają na łodydze z kątów liści, tworząc bardzo długie kwiatostany. Kwitną od lipca do września. Sadzi się je w większych grupach lub pojedynczo przy ogrodzeniach, altanach oraz na kwiat cięty. Malwy wymagają gleb żyznych i dość wilgotnych. Nieźle rosną na podłożu piaszczystym z dużą domieszką kompostu. Nie lubią zwięzłych, mokrych glin. Maj lepiej kwitnie w pełnym słońcu. Nasiona wysiewa się w połowie maja – czerwca do zimnego inspektu lub na rozsadniku. Gdy siewki wytworzą 2-3 liście, pikuje się je albo już wysadza na miejsca stałe, w rozstawie 50 x 70 cm. Na zimę wskazane jest lekkie przykrycie roślin Wyrośnięte rośliny trzeba czasem przywiązywać do palików, gdyż mają skłonność do wylęgania i łamania się przy silniejszych wiatrach. Malwa może przetrwać na tym samym miejscu nawet 3-4 lata, najładniejsze jednak kwiaty wykształca w drugim roku uprawy. Silnym wzrostem odznacza się rasa Althaea rosea fi. pi. chater – wys. 250 cm. Ma kwiatostany tępo zakończone, kwiaty bardzo duże, półkoliste, pełne i półpełne. Odmiany jej kwitną: biało, karminoworóżowo, lilafio letowo, łososiowo, różowo, szkarłatnie, zółtokremowo.

Przemysł

Tylko przemysł może integrować rolnictwo, a nie rolnictwo — przemysł, jak to już tu i ówdzie próbuje się robić. Integrować zawsze powinna ta gałąź lub ten dział, który daje produkcję bardziej dostosowaną do bezpośredniej konsumpcji w szerokim znaczeniu tego słowa. Hutnictwo może integrować kopalnie, ale kopalnie nie mogą integrować hut. W żadnym razie nie mogą tu wchodzić w grę ambicje działów czy gałęzi gospodarki narodowej, ponieważ ani integrujący, ani integrowany nie jest lepszy czy gorszy. Są oni potrzebni sobie nawzajem. Autor rumuński M. Malita w swej książce przetłumaczonej na język polski pisze, że należy się liczyć z tym, iż w przyszłości, mniej więcej w roku 2000, nastąpi dekoncentracja przemysłu. Poszczególne elementy wyrobów przemysłowych będą produkowane w małych wytwórniach na wsi i dopiero potem montowane w zakładach centralnych. Jest to koncepcja analogiczna do przedstawionej wyżej koncepcji integracji pionowej rolnictwa przez przemysł, którą na nasz grunt przeniósł Z. Kierul. Koncentracja oparta na tej koncepcji jest bardzo tania w porównaniu np. z nadmierną koncentracją bydła mlecznego w PGR, gdzie koszt jednego stanowiska dochodzi , do kilkuset tys. zł. Jest ona przy tym całkowicie zgodna z zasadami socjalizmu. Ta forma koncentracji straci oczywiście sens wtedy, gdy zabraknie już chętnych do pracy w tej formie i gdy rolnicy indywidualni będą woleli przejść do pracy w gospodarstwach państwowych jako robotnicy lub do rolniczych spółdzielni produkcyjnych jako ich członkowie.
Produkcja w rolnictwie

Uproszczenie umożliwia osiągnięcie tych celów w gospodarstwach o ograniczonym obszarze lub z ograniczonym pogłowiem zwierząt. W produkcji roślinnej wiąże się to ze zmniejszeniem liczby pól i łanów, co wymaga nieraz zmiany sieci dróg i rowów, usunięcia innych przeszkód terenowych, melioracji gruntów, stosowania specjalnego nawożenia wyrównawczego na kawałkach gruntów gorszej klasy włączonych w obręb nowych pól. Uproszczenie produkcji roślinnej może oznaczać zmniejszenie liczby uprawianych roślin pastewnych, co z kolei pociąga za sobą zmianę systemu żywienia zwierząt. Jeszcze niedawno zalecano wprowadzanie w gospodarstwach zielonej taśmy w celu zapewnienia ciągłości w żywieniu letnim zwierząt.

Rozmiary gospodarstw

Faktem, który od dawna niepokoił zwolenników zwiększania rozmiarów gospodarstw, a więc zwiększania skali produkcji, było to, że w miarę wzrostu obszaru gospodarstw indywidualnych malała w nich wielkość produkcji globalnej lub końcowej na 1 ha. Zwykle jednak wzrastała wydajność pracy na 1 zatrudnionego. Jeśli więc za podstawowe kryterium racjonalności gospodarki przyjmowano produkcję z 1 ha, to zwiększanie obszaru gospodarstw wpływało ujemnie na maksymalizację kryterium celu. Tłumaczono to tym, że gospodarstwa większe są mniej intensywne, ale takie wyjaśnienie nie pozwalało znaleźć wyjścia z sytuacji. Dopiero w 1973 r. S. Mandecki na podstawie badań przeprowadzonych w gospodarstwach wykazujących tendencję do specjalizacji wskazał, że w gospodarstwach dobrze prowadzonych, o poziomie technicznym dostosowanym do ich potrzeb, nie tylko nie następował spadek plonów w 1 ha w miarę wzrostu obszaru, lecz nawet zarysowywała się pewna nieznaczna tendencja do ich wzrostu. Zjawisko spadku produkcji z 1 ha w miarę zmniejszania się obszaru gospodarstwa nie dotyczy zatem produkcji roślinnej. Natomiast wartość produkcji globalnej na 1 ha rzeczywiście malała w miarę wzrostu obszaru gospodarstw. Wynikało to ze zmniejszania się obsady zwierząt na 1 ha w miarę wzrostu obszaru. Można to wytłumaczyć tym, że w naszym kraju wielkość pogłowia zwierząt użytkowych w gospodarstwie indywidualnym zależy głównie od możliwości ich obsługi przez rodzinę rolnika. Zwykle zajmuje się tym żona rolnika. Tak więc liczba zwierząt nie pozostaje w żadnym stosunku do obszaru gospodarstwa. Liczba krów dojnych niezależnie od obszaru gospodarstwa nie przekraczała zwykle 2—4 sztuk. Jest to tyle, ile żona rolnika jest w stanie wydoić przy swoich licznych innych zajęciach w gospodarstwie i w rodzinie. Nie znaczy to bynajmniej, że nie można tego stanu rzeczy zmienić. Wymaga to zwiększenia stopnia uzbrojenia technicznego rolników indywidualnych oraz rozsądnej specjalizacji w produkcji zwierzęcej.

Koncentracja PGR

Ostatnia koncentracja w PGR polegała na tworzeniu kombinatów rolnych nowego typu. Taki kombinat to wielkie przedsiębiorstwo rolne wartości produkcji końcowej netto w okresie jego tworzenia przekraczającej 200 min zł. Składa się ono z zakładów na pełnym rozrachunku gospodarczym. W zasadzie forma ta mogłaby być w określonych warunkach uzasadniona, gdyby nie to, że wewnątrz zakładów brak jakiegokolwiek rozrachunku, a obszar zakładu jest w tych warunkach za duży, przekracza bowiem nieraz 10 tys. ha. Zakłady te to najczęściej dawne samodzielne przedsiębiorstwa wielozakładowe z zakładami na rozrachunku gospodarczym. Zniesienie rozrachunku w obrębie nowego zakładu pociąga za sobą niebezpieczeństwo utraty przez dyrektora zakładu panowania nad produkcją. Koncentracja w rolniczych spółdzielniach produkcyjnych. Mając na względzie korzyści wynikające ze zwiększania skali przedsiębiorstwa skali produkcji dąży się u nas do zwiększania rozmiarów spółdzielni produkcyjnych, nieraz doprowadzając do łączenia się dwóch lub więcej mniejszych spółdzielni w jedną większą. Pewnym wyrazem tej tendencji jest zwiększenie się średniego obszaru spółdzielni produkcyjnych z około 200 ha w 1958 r. do blisko 380 ha w 1976 r. Powstało nawet kilka kombinatów RSP. Łączenie spółdzielni jest jednak jeszcze dość rzadkim zjawiskiem w Polsce, ich średni obszar wzrasta głównie w wyniku włączania nowych gruntów do istniejących spółdzielni. Łączenie małych spółdzielni zwiększa ich możliwości finansowe, a także umożliwia znalezienie przewodniczącego o wyższych kwalifikacjach oraz zatrudnienie fachowego kierownika produkcji. Z drugiej strony jednak osłabia ono więź łączącą poszczególnych spółdzielców ze sobą i z warsztatem pracy; pod względem stosunku do tego warsztatu upodabniają się oni do pracowników najemnych.
Tucz przemysłowy

Jeśli więc w określonym rejonie, w którym istnieją już gospodarstwa państwowe, staje się konieczną z określonych przyczyn ich koncentracja, to polega ona zwykle na łączeniu samodzielnych przedsiębiorstw jedno- zakładowych w grupy lub zespoły, które noszą nazwy kombinatów, przedsiębiorstw wielozakładowych, wieloobiektowych państwowych gospodarstw rolnych itd. Gdy powołuje się jednak do życia wielozakładowe przedsiębiorstwa rolnicze, trzeba przede wszystkim rozważyć, czy istnieje prawdopodobieństwo dołączania w krótkim czasie do zakładów tego przedsiębiorstwa gruntów przekazywanych państwu przez rolników indywidualnych za emeryturę. Jeśli tak, to należy połączyć ze sobą tyle gospodarstw samodzielnych i tak położonych, aby w najbliższym czasie można było stworzyć z nich możliwie jednolity kompleks gruntów, z którego mogłoby powstać w przyszłości duże, silne ekonomicznie jedno- zakładowe przedsiębiorstwo rolnicze bądź duży zakład na pełnym wewnętrznym rozrachunku gospodarczym.

Gospodarstwa indywidualne

Większość naszych gospodarstw indywidualnych to efektywnie działające jednostki gospodarcze. Ich zalety to zupełny brak biurokracji. Najkrótsza droga od podjęcia decyzji do jej wykonania, a przede wszystkim to, że stwarzają one warunki do rozwijania inicjatywy i zainteresowania ich użytkowników wynikami pracy. Poza tym produkcja jest w nich względnie tania. Natomiast wadą sektora indywidualnego jest brak bezpośredniego dostępu do nowoczesnej techniki i rozproszenie producentów. Należałoby więc jedynie znaleźć instytucje, które pomogłyby przezwyciężyć te wady. Warunki do tego może stworzyć integracja pionowa gospodarstw indywidualnych przez przemysł rolny i ewentualnie niektóre gałęzie przemysłu lekkiego. Integracja pionowa rolnictwa przez przemysł polegałaby na tym, że- zakłady należące do określonej gałęzi przemysłu, np. przemysłu mięsnego, zawierałyby umowy kontraktacyjne z gospodarstwami rolnymi dotyczące produkcji żywca określonego rodzaju, np. tuczników bekonowych. Jednocześnie zapewniłyby sobie w umowie obowiązek kupowania przez rolników knurów czy prosiąt określonej rasy, stosowania w żywieniu określonych pasz itd. Z drugiej strony, umożliwiałyby swoim, kontrahentom zakup określonych pasz treściwych, pośredniczyły w nabywaniu przez nich odpowiednich urządzeń, ułatwiały budowę właściwych chlewni. Zapewniłyby im też poradnictwo specjalistyczne i możliwość dokształcania się w dziedzinie produkcji objętej kontraktacją. Produkcja byłaby więc zorganizowana w pełni przez przemysł, który zobowiązałby się do odbioru całej zakontraktowanej produkcji odpowiadającej ustalonym normom po z góry ustalonych cenach. Rolnik dostarczałby swoją pracę i pewną część środków produkcji, wszystko jednak pod kontrolą uspołecznionego przemysłu.

Partnerzy